ز جنس سرخ حماسه

یلدا آمد و مثل هر سال رفت ولی آیا به یاد دیگران هم بودیم....؟!

اهل قلم اصفهان — Tue, 27 Dec 2011 06:37:20 GMT

شب یلدا دوباره اومداز راه

ولی مهمون ما جز دردو غم نیست

توی این شهر پر دود و ترافیک

یقینا̎ مثل ما بیچاره کم نیست

برای ما که همزادیم با فقر

نه امروز و نه دیروزو نه فرداست

فقط تنها نه، شبهای غم و درد

تمام روز ها چون شام یلداست

ز پیچ کوچه های فقر دیشب

صدای خنده ی خورشیداومد

حیاط خونه لبریز ازصفا شد

پدر با یک بغل امیداومد

اگر چه بخچه ی دستاش خالیست

اگر چه از نگاهش غم می باره

ولی وقتی میاد از راه بابا

گل عشق و تو دلهامون می کاره

پدر اومد ز راه و مثل هر روز

دوباره در هوای حوض کاشی

تموم دل پریشونی هاش و شست

لب پاشویه پای حوض کاشی

شب یلدای ما آجیل وپسته اش

اگر چه غیر فقر و بی کسی نیست

در این بیقوله های سرد غربت

برای گرمی دل،عشق کافیست

اگر چه دست جبر این زمونه

برای ما بغیر از غم نمی خواد

اگر این روزگار بی مروّت

برای زخم ما مرهم نمی خواد

اگر چه سهم ما جز خون دل نیست

در این آشفته بازار زمونه

شب یلدای ما هم می شود طی

بدون روی ماه هندوونه

در این اوضاع وانفسای این شهر

که هر پائی ز سرمایش فراری است

شب یلدا هوای خونه ی ما

به لطف بودن بابا بهاری است

رویش پرواز

اهل قلم اصفهان — Thu, 19 May 2011 21:22:58 GMT

بیاد شهدای دفاع مقدّس

از اولّین ســــــــــــــــــنگر، تا آخرین خط پدافندی

یکبار دیگر عطر بودن را در جان باورها پراکندی

من خوب یادم هست آنشب را در ایستگاه آخر دیدار

گفتی که کوله پشتی خود را داری به شوق وصل می بندی

دیدی زمین جای کبوتر نیست،شد آسمان اوج تمنّایت

وقتی که با بال و پر زخمی پرواز را از رویش آکندی

دیر آمده بودیم اما زود بر آن نگاه ساده دل بستیم

ای هم قطار عرصه های رزم ،هر چند از ما زود دل کندی

آرام رفت و توی مه گم شد تا آخرین واگن قطار امّا

تو همچنان تا آخر این راه گفتی به عهد خویش پابندی

انگار می دانستی از امشب چشم و چراغ آسمانهائی

می شد درون چشمهایت دید، اشک رضایت ،برق خرسندی

تو رفتی وامشب سکوتم را این هق هق وامانده پُر کرده است

آیا بگو این شرط انصاف است من اشک می ریزم ،تو می خندی

دیروز اگر لبریز از تردید ،امروز دیگر شک ندارم تو

در اقتدار و باور و ایمان ،راسخ تر از کوه دماوندی

رفتی و لیکن تا ابد جاریست روح تو در اعماق باورها

من ماندم و یک کهنه بغضی که سر وا کند باتو هراز چندی

دستم نمی رسد به بلندایت

اهل قلم اصفهان — Mon, 03 Jan 2011 22:00:29 GMT

«یامن هوالعزیز»

دستم نمی رسد به بلندایت

امشب دوباره گرمی آغوشت از حسّ سرد عاطفه شد لبریز

بی تو چقدر سخت و نفس گیر است این روزهای غم زدهءپائیز

دستم نمی رسد به بلندایت ای ماه آسمانی من امشب

فکری به حال این دل عاشق کن با این پلنگ خسته بهم آمیز

حّس دوباره تازه شدن دارد،چشمان مه گرفتهءمن ای اشک

در چشمهای غم زده طوفان کن ،موج گهر به دامن ساحل ریز

سرشار از ترنم باران کن، دل شورهءسفالی گلدان را

بر این کویر تب زده پا بگذار،بر این غرور یخ زده مهرانگیز

با بوسه ای قرار مرا بشکن ، لب جرعه ای خراب شرابم کن

شاید دوباره از تو شوم سرمست ،شاید دوباره از تو شوم لبریز

آب از سرم گذشته نمی ترسم از اتّهام و طعنه و رسوائی

ترسم که این قرار و شکیبائی امشب کند ز حوصله ام سرریز

ای ماه من ز خانه بزن بیرون ،بشکن سکوت شیشه ای شب را

تا یک جهان به ناز تو دل بازد در آسمان نصف جهان آویز

افتاده ام ز پا و تو می دانی، بی تو مرا مجال رسیدن نیست

امشب برای دیدن این مجنون،لیلای من تو از سر جان برخیز

پائیز 89

امام رئوف

اهل قلم اصفهان — Tue, 19 Oct 2010 19:37:47 GMT

امام رئوف

مثل انبوهی از کبوترها، کاش می شد مجاورت باشم

یا چو آئینه از شکسته دلی ،اشک چشمان زائرت باشم

آمدم کاش بر نمی گشتم ،این جدائی چقدر سنگین است

کاش می شد بمانم و عمری ...خاک پای مسافرت باشم

آی شرقی ترین طلوع زمین محو جغرافیای چشمانت

کاش می شد بتابی و تنها من دلخسته ناظرت باشم

من دلخسته نه،که جان و جهان جملگی غرق در تماشایت

ای فراتر ز حد وصف و بیان افتخاریست شاعرت باشم

تو صِراط اَّلذینَ اَنعمتَ ، تو امام و دلیل راه منی

جاده جاده مرا به خود خواندی تا که مرغ مهاجرت باشم

ذکر سبحّان ربّی الاعلی فیض بخش لب ملائکه ات

من شاعر کجا که در این بزم ای شهنشاه ذاکرت باشم

نشئه زاد از شمیم روضهءتوست ای امام رئوف روضهءخلد

قسمتم کن که تا نفس باقیست بار دیگر مسافرت باشم

امشب آتشفشان سینهءمن درتمنّای عشق می جوشد

نم فیضی که سوز بنشانم ،کوچه راهی که عابرت باشم

روسیاهم اگر ترا رنجاند ،برگهای سیاه دفتر من

آمدم تا تو هرچه فرمائی ،تا تسلای خاطرت باشم

بچه آهوی شعر من امشب مثل زاینده رود تشنهءتوست

اصفهانم ولی دلم مشهد ،تا دگر بار زائرت باشم

پائیز ٨٩

تقدیم به آنانکه کبوترانه این روزها گرد حرمش طواف عشق می کنند